– Ale tu pachnie… ☺️ – pomyślał czarny dzięcioł, którego dzióbek ukrył się wśród dźwięków lasu i soczyście zielonych liści😋
– To niesamowite!
Jak to możliwe, że tak niezliczona ilość dźwięków może wypełniać tak malutkie otwory uszne, ukryte pod delikatnym puchem.
Przycupną więc na drzewie czereśni, by złapać oddech i rozejrzeć się wokół.
Och_Ile przemyśleń oraz inspiracji.
Ach_Ile owadów! 🦟😁
Las to najpiękniejsze miejsce, w którym można poczuć muzykę niesioną z wiatrem.
A najpiękniejsze jest to, że możemy pobyć w nim sam na sam – z własnymi myślami.
U dzięcioła sprawa wygląda nieco inaczej.
Zauważyłam , że podczas przebywania w lesie , narażony jest często na bardzo silne wstrząsy i hałas.
Jako jedyny inżynier przeprowadza codzienne testy zderzeniowe głową.
Budowa jego czaszki, mięśnie szyi i aparatu słuchowego skutecznie chronią mózg oraz narząd słuchu przed uszkodzeniami.
Słuch jest dla dzięcioła niezwykle ważny.
Pozwala mu reagować na drążące drewno, owady, ostrzega przed drapieżnikami i umożliwia komunikację z innymi osobnikami.
To fakt – w przeciwieństwie do mojej kici-koci jego uszy pozostają niewidoczne. Za to otwierają przed nim świat pełen przygód.
Dlatego wracam myślami do lasu. Do lasu, który przywołuje tyle wspomnień.
Mój las jest inny. Inny niż wszystkie pozostałe, bo stworzył scenerię jednej z najpiękniejszych baśni.
Gdy tylko powieje ciepły wiatr, wybiorę się tam ponownie, aby zatrzymać chwile, które potrafi pomieścić jedynie obiektyw aparatu.
I obiecuję, że następnym razem wrócę tutaj, by odsłonić kolejny fragment tej pięknej historii.
Reszta pozostaje w moim wyjątkowym rękopisie, usłanym makami. Już nawet nie wspomnę, że Wy również możecie stać się świadkami tej opowieści. Możecie tworzyć własne historie i usłyszeć to, co szepcze las.
Wejdźcie więc do lasu.
Choć na chwilę odetnijcie się od social mediów i pozwólcie sobie usłyszeć ciszę.
Słyszeć lepiej ☺️ 